این بیمار من نه استرس داشت نه نگرانی،نه حرص میخورد نه درگیر گذشته بود نه نگران آینده فقط همون لحظهای که داخلش بود رو زندگی میکرد مینشست، لبخند میزد، با قاشق بازی میکرد، راه میرفت،مینشست، دوباره لبخند میزد.
و من بارها از خودم پرسیدم:
چرا این بیمار که از نظر حافظه مشکل داره از خیلی از ما آدمهای سالم آروم تره؟
سالها کار با بیماران آلزایمری یک درس خیلی عمیق به من داد که توی هیچ کتاب پرستاری نوشته نشده…
بیمار آلزایمری در «الان» زندگی میکنه اون دیروز نداره فردا نداره فقط الان رو داره و جالبه بدونید که همین ویژگی باعث میشه این بیماران معمولاً:
- تنش عصبی کمتری داشته باشند
- فشار روانی کمتری تجربه کنند
- رفتار آرومتری داشته باشند
نکتهای که مراقبین و پرستاران باید بدونن!
بیشتر خستگی مراقبین و پرستاران از کار فیزیکی نیست از فشار و درگیری ذهنیه از فکرهای زیاده از عجله و استرسه،در حالی که بیماری که از اون مراقبت میکنیم، کاملاً آرومه!
اینجاست که من مراقب باید از بیمار یاد بگیرم.
یکی از مهمترین مهارتهای مراقب حرفهای: آروم کردن ذهن خودشه وقتی ذهن مراقب آروم باشه:
- کمتر عصبی میشه
- با حوصلهتر غذا میده
- تصمیمات درست تری میگیره
- ارتباط بهتری با سالمند برقرار میکنه
- بهتر و ایمن تر سالمند رو جابجا میکنه
این چیزیه که من بارها در کارم تجربه کردم هر وقت خودم آرومتر بودم، بیمار هم همکاری بیشتری داشت.
یه تمرین ساده که از بیماران آلزایمری یاد گرفتم:
- قبل از شروع شیفت فقط ۳۰ ثانیه مکث کنید.
- هیچ کاری نکنید.
- فقط نفس عمیق بکشید.
- و ذهنتون رو از همه چیز خالی کنید.
بعد وارد اتاق بیمار بشید باور نمیکنید چقدر تفاوت توی رفتار خودتون و بیمار میبینید.
نتیجهای که سالها تجربه به من ثابت کرده گاهی بیماران ما، معلمهای ما هستند و بیماران آلزایمری، بهترین معلم آرامش برای مراقبیناند.
نکته آموزشی برای مراقبین و پرستاران:
اگر میخواید مراقب حرفهایتری باشید فقط مهارتهای فیزیکی رو یاد نگیرید آروم بودن رو هم یاد بگیرید چون آرامش شما، مستقیم روی کیفیت مراقبت از سالمند تأثیر میذاره.
منتظر خوندن نظرات ارزشمند تون هستم.
احمد فرهنگیان
دیدگاههای بازدیدکنندگان
ناشناس
112 روز پیش👏👏👏بی نظیر بود .
ارسال پاسخ